بسیاری از مواد یا ترکیبات غذایی ذاتاً نانوساختار بوده و در اندازه میکرو یا نانومتری، وجود دارند. پروتئینهای غذایی که ذرات کروی با اندازۀ بین  s10 تا s100 نانومتر هستند، نانو ذرات واقعی می باشند. پلی ساکاریدهای خطی با نانو ساختارهای کریستالی کوچک D -3 تنها ضخامتی دهها نانومتری دارند. در صنعت تغذیه تلاشهای بسیاری صورت گرفته تا با دو روش از ابتدا به انتها مثل پودر کردن یا از انتها به ابتدا مثل انباشت مواد مواد غذایی میکرو یا نانو اندازه، تولید کنند. به طور کلی، ویژگیهای فیزیکی شیمیایی از جمله اندازۀ ذره، وضعیت انباشتن، شکل ساختار کریستالی ترکیب شیمیایی  منطقۀ سطحی شیمی سطحی، بار سطح، و روزن داری ممکن است برای شناخت اثرات نانومواد، مهم باشند. با این حال، مشخص نیست که آیا ویژگیهای فیزیکی شیمیایی منحصر به فرد نانو مواد، مکانیزمهای جدیدی از آسیب و اثرات مضر غیرقابل پیش بینی ارائه می کنند یا خیر.
 

نانو تکنولوژی ، دنیایی از امکانات جدید برای صنعت تغذیه می گشاید، اما ورود نانو ذرات ساخته شده به زنجیرۀ غذایی ممکن است منجر به انباشت آلوده کننده های سمی در غذاها، و اثر زیانبار آنها بر سلامت، باشد سؤال این است که آیا مواد غذایی با اندازۀ نانو (یا بیشتر به اندازۀ چند میکرون) را باید در مقایسه با اشکال بزرگتر آنها به عنوان مواد جدید و غیر طبیعی طبقه بندی کرد.
 

هر چند ممکن است نانو مواد سمی بوده و اثرات مضری خارج از پیش بینی داشته باشند. اما تحقیقات نیز نشان داده است که روشهای تولید و فرآوری نانو مواد ممکن است لزوماً محصولاتی با اثرات مضر تولید نکنند برای مثال مسمومیت ماده ای خاص (مثلاً  سلینیوم) ممکن است با کاهش اندازۀ آن به نانو، به شکلی چشمگیر، کاهش بیابد . همچنین گزارش شده است که نانو لوله های کربنی خالص که در نای موشها قرار گرفت. ممکن بود موجب مرگ آنها شود در حالیکه اضافه کردن نیتروژن به نانولوله های کربنی، مسمومیت و خطر مرگ را کاهش داده و راه را برای استفاده از این تکنولوژی در بسته بندی مواد غذایی می شود علیرغم اینکه بیشتر مطالعات غیرسمی موجود، معمولاً بر مواد غیر غذایی یا محصولات مصرفی، متمرکز هستند این یافته های تحقیقاتی مرتبط، همچنان می توانند نکاتی مفید برای شناخت مسمومیت بالقوه مواد غذایی برپایه نانوتکنولوژی باشند.